Kolejne żądania płacowe pracowników kopalń pokazują, że panowie na Śląsku i Zagłębiu żyją w swoistym matrixie. Do tej sytuacji doprowadzili również politycy.
„Nie masz cwaniaka nad Warszawiaka” – takie nieco obraźliwe określenie rodowitych mieszkańców stolicy słychać czasem w Polsce. Piętnuje ono zuchwałe i zachłanne zachowanie. Obserując działania górniczych związków mam dojmujące wrażenie, że panowie ze Śląska i Zagłębia idą w tej konkurencji na rekord. Gdy ceny rodzimego węgla są dwa razy wyższe niż surowca importowanego, w związku z czym na hałdach jest już ponad 13 mln ton czarnego paliwa w dużej mierze sprowadzonego z zagranicy, gdy wydajność górników jest na niskim poziomie i w ciągu trzech lat spada o 11 proc., i wreszcie gdy kolejny rok kopalnie nie są w stanie wydobyć takiej ilości węgla jaką zakładano, w związku z czym rośnie wspomniany już import – górnicze związki żądają podwyżki. Brzmi to jak ponury żart, ale niestety to nie fake news.
Z końcem września tego roku górnicy pracujący w Polskiej Grupie Górniczej wywalczyli 860 zł jednorazowego dodatku. 12 proc. podwyżki, której teraz się domagają, oznacza wydatek w wysokości 400 mln zł. A to tyle co – jak zauważył Bartek Derski z wysokienapiecie.pl – ile w zeszłym roku zarobiła PGG.
